LANDSCAPE ARCHITECTURE AND URBAN DESIGN

Fakultet za umetnost i dizajn - Beograd
Faculty for Arts and Design
- Belgrade

5.4.14.

CRTANJE, MIKS TEHNIKE, RENDERI..

Pogledajte: http://www.blurb.com/books/1963744-2010-blog-collection


1.4.14.

DOMUS ACADEMY SCHOLARSHIP - MASTER


http://www.domusacademy.com/site/home/news--events/on-going-news/new-scholarships-for-master-programs-starting-in-september-.html

New scholarships for Master Programs starting in September


The contest are developed in collaboration with leading brands and companies in the fields of Fashion, Design and Energy including Vogue TalentsRepowerAdobeFiat-ChryslerThe CocaCola CompanyMF Fashion (Class Editori), Interni magazineWega.
You can apply online to the competition by clicking the button below:
apply
Domus Academy prepares students with the flexibility to adapt their skills in a constantly changing environment and excel in the various fields of design, service and luxury goods.
Domus Academy develops its curriculum in collaboration with acclaimed companies and top professionals in the design world. Industry leaders actively take part in the activities of our Master Programs, such as lessons, seminars, guided visits and workshops.
At Domus Academy, our students get the advantage of unique industry experience upon graduation.
Ongoing Competitions for the following master degrees:
  • Master in Business Design
  • Master in Car & Transportation Design
  • Master in Product Design
  • Master in Interaction Design
  • Master in Interior &  Living Design
  • Master in Urban Vision and Architectural Design
  • Master in Visual Brand Design
 Domus Academy is glad to launch a new set of competitions aimed at awarding the best talents in architecture, business, interaction, interior and car design field with a scholarship for the Master Degrees starting next September.

Fill in the form and download the competition brief. 

6.3.14.

ULICA BRACE KRSMANOVIC - SAVAMALA

Ovo je jedna od retkih BG ulica koja izgleda isto kao i 1941. 

Autor: M. Pejić, objavljeno u: http://www.24sata.rs/
Dosta Beograđana, a među njima verovatno ima i onih koji žive u Braće Krsmanović, ne znaju da ova ulica nije promenila izgled već skoro 100 godina. Iste zgrade, krovovi, pa čak i prozori krase ovaj deo Savamale i svako ko se popne na Brankov most videće isto ono što su gledali i prolaznici pre jednog veka.
Ulica Braće Krsmanović
Ulica Braće Krsmanović | Foto: Fotomontaža
DUH - A ako pogledate sadašnju i fotografiju iz 1941. godine, razlika je samo u boji i modelima automobila parkiranih u ulici.

- Dobro je da današnji Beograd sadrži u sebi delove istorije i neguje duh i kulturu nekadašnjeg vremena. Divno je što je taj deo grada, odakle je i krenuo Prvi svetski rat, uprkos razaranjima uspeo da opstane i ostane kao trag ranije kulture. U pogledu građevina to je kulturno-arhitektonski dragulj Beograda i bilo bi lepo da se svim zgradama vrati stari sjaj, ali malo po malo i tu se stvari menjaju na bolje. Ta ulica i čitava oblast imaju neki svoj pozitivan ritam i novi duh uz stari izgled - kaže Branimir Gajić, član Opštinskog veća Savski venac.

Pronađite razlike: Ulica Braće Krsmanović iz 1941...
Pronađite razlike: Ulica Braće Krsmanović iz 1941... | Foto: 24 sata

I opštinski projekat Kulturni centar „Grad“ nalazi se u ovoj ulici, a njegov direktor Dejan Ubović smatra da tradiciju treba negovati.

... i juče - 5. mart 2014.
... i juče - 5. mart 2014. | Foto: M. Mitrović

- Prava stvar je negde između. Ovo je kraj koji je bio centar grada i skriva veliku istoriju, ali bitno je uvoditi novine i obogađivati sadržaj. Nešto možda i treba uraditi da se prostor oplemeni, ali treba negovati kulturu i umetnost. Te zgrade odolevaju vremenu već 100 godina i mi treba da budemo svesni svoje tradicije, izgled i možemo promeniti, ali ne možemo promeniti duh. Tako i London i Pariz imaju delove čiji se izgled nije promenio - naglašava Ubović.

Izloba Dunavski Alasi -Kad je Beograd stvarno bio na vodi


Ivanova supruga Draginja Ambrozić sa rođakama na Dunavu

IZLOŽBA – DUNAVSKI ALASI >




IZVOR: http://www.vreme.com/

Kad je Beograd stvarno bio na vodi

ALASI SA BEOGRADSKE OBALE SU KAO ZAJEDNICA POČELI DA NESTAJU ODMAH POSLE DRUGOG SVETSKOG RATA, PRED NALETOM NOVE, KOLEKTIVISTIČKE USTROJENE VLASTI, KOJA JE U KRATKOM ROKU RAZVEJALA KOMPLETNU ZAOSTAVŠTINU BEOGRADSKE RIBARSKE ZADRUGE. NEKIH 150 GODINA MODERNE TRADICIJE RIBARENJA U BEOGRADU BILO JE POLAKO ZBRISANO, A SA NJOM JE NESTALA I AUTENTIČNA MNOGONACIONALNA ALASKA ZAJEDNICA I NJIHOVA KULTURA LJUDI OKRENUTIH VODI. IZLOŽBA "DUNAVSKI ALASI", U MUZEJU ISTORIJE SRBIJE, AUTORKE DUŠICE BOJIĆ, VODI NAS U OVAJ NESTALI SVET POTPUNOM REKONSTRUKCIJOM AMBIJENTA, KROZ ČAMCE, MREŽE I ALATE, PRVI PUT IZLOŽENA DOKUMENTA ZADRUGE, KAO I PORODIČNE PREDMETE JEDNOG DOMAĆINSTVA, VEĆINOM IZ ZAOSTAVŠTINE PORODICE BOGDANOVIĆ-AMBROZIĆ
Rečne obale Beograda su nekad bile granične obale. Ali ova granica je spajala Beograd direktno sa Evropom. Sa obala se išlo pravo u nju, to jest ona je dopirala vrlo direktno do Dorćola, Kalemegdana i Savamale, usecajući se u grad do Terazija. I oko toga nije moglo biti nekog nesporazuma – na obali Dunava si morao razmišljati o evropskim zakonima ako si želeo da loviš i prodaješ ribu, te od nje održavaš život oko sebe, naposle svoju porodicu. I da nisi hteo, najveća evropska reka ti je svakodnevno kucala na vrata, a ponekad ti i plavila kuću. Koliko je njeno veliko, tiho prisustvo bilo deo svakodnevice grada, znaju svi stanovnici Dorćola, čije podrume on i danas povremeno potapa, ponekad i u sušnim mesecima, sa logikom koju samo Dunav poznaje.
Vode je uvek bilo dosta, pa i previše, ali ribolov nije bio zanimanje za svakog. Mada svuda piše da su prve zabeležene naseobine u ovom delu sveta svakako bile one koje su sagradili ribari pre 7000 godina, nekako u svesti savremenih Beograđana nema činjenice da je rečna riba na veliko lovljena u Dunavu, na sve strane oko Velikog ratnog ostrva i na drugoj strani kod Kožare i Jojkića kanala, nije poznato da se njom trgovalo na sever do Novog Sada i na istok do Đerdapske klisure, nije poznato da smo pre gradnje tamošnje brane imali morunu i jesetru kao mogući ulov u vodama Beograda, kao i da se kod nas od ikre tih riba proizvodila širom sveta cenjena autohtona vrsta kavijara.
Izložba Dušice Bojić, otvorena do 15. marta u Muzeju istorije Srbije, govori nam o zajednici ljudi koji su, ne tako davno, činili jedinstvenu grupaciju u Beogradu i bili važan deo njegove tradicije – ljude koji su živeli od reke. Ova priča je ispričana kroz rekonstrukciju jedne porodične priče, jednako kao i kroz rekonstrukciju ambijenta u kome su alasi živeli i radili, dajući neočekivanu toplotu i privatan uvid u život koji je postojao na obali Dunava. Dobar deo postavke se zasniva na porodičnoj zaostavštini Bogdanović–Ambrozić, koju je sakupio i sačuvao moj otac Đorđe Ambrozić – ispostavilo se da su jedino njegove zabeleške i svest o značaju tih predmeta sačuvale čitav mikrokosmos u kome su obitavali Beograđani između dva rata.
Na ovoj izložbi ćete naći, kao jednako važne, mreže i čamce, fenjere i ispolce, te preparirane ribe, ali i olovne vojnike i tvrđavu od gipsa kojima su se deca igrala, poslednji pazar iz porodične ribarnice, od 5. aprila 1941, kao i posebno dirljivu žensku torbicu sa karminom i pudrijerom koju moja baka nije zaboravila da ponese iz kuće u trenutku kad je susednu zgradu 6. aprila pogodila bomba, te je u požaru stradao ceo blok zgrada u današnjoj ulici Mike Alasa oko broja 24 (nekada Banatska).
Moderna koncepcija izloženog uvodi nas polako u svet u kome možete gotovo fizički osetiti i omirisati kako je to bilo živeti u ribarskom domaćinstvu pred sam Drugi svetski rat. Ona je po tome jedinstvena i unosi mnoge novosti u razumevanje istorije Beograda – čak i za pomenute olovne vojnike stručnjaci nisu znali da su proizvođeni kod nas pre rata, a kroz izložene dokumente zadruge koji su sad prvi put dostupni javnosti, ona nam istovremeno otkriva način uređenja alaske zajednice i njenu solidarnost pod najtežim okolnostima, siromašnu svakodnevicu i stalnu nadu u bolje, vrlo mešovitog stanovništva tadašnjeg Dorćola.
TERMOPILE U DUNAVSKOJ ULICI: Beogradska dunavska obala je – kao granica sa drugim svetovima – u oba rata imala svoju važnu ulogu, epizodiste i junake.
Velika pogibija na graničnoj obali ostala je u sećanju samo zahvaljujući kultu majora Gavrilovića, koji je 6–7. oktobra 1915. predvodio u juriš poslednje uniformisane ljude koje je mogao da nađe na Dorćolu. Porodična sećanja prababe Angeline Bogdanović govore nam da je kafana "Jasenica" bila štab, poslednje uporište i previjalište te jedinice sastavljene od trećepozivaca, policajaca, dobrovoljaca, svih u raznolikim uniformama, a koji su tog popodneva imali "razbiti svojim bajonetima" tek iskrcale austrijske vojnike, ukopane na majušnom mostobranu na potezu od današnjeg bazena 25. maj do Marine. Poslednja borba je bila tako ogorčena da i danas u podvožnjaku kojim se iz Tadeuša Košćuška izlazi na Dunav, stoji posebna ploča kao uspomena na činjenicu kako su posle rata otkopane kosti bile tako izmešane da niko nije mogao da razlikuje jedne vojnike od drugih. Kafane su i pre i posle bile previjališta u kome se istakao zatečeni ženski svet, pa su njihova sećanja često jedina sećanja koja su nam ostala posle Prvog rata.
Naime, okupacija Beograda u Prvom svetskom ratu nije poglavlje naše istorije o kome se uopšte priča. Bilo bi lepo da se varamo, ali nema naznaka da se trenutno neko posebno bavi životom i očiglednim stradanjem civilnog stanovništva u godinama austrougarske okupacije, prilikom stogodišnjice ovih dešavanja. Iz grada je, izgleda, izbegla polovina stanovnika, dokumentacija srpskih vlasti je uništena ili razvučena, a nova, okupaciona, verovatno odneta kasnije u Beč, ali je niko i ne traži. Još jednom se pokazuje da nam je od sve priče o istoriji najmanje važna istorijska građa i činjenice – one se, naime, ne daju prežvakavati i menjati pričom.
Porodična sećanja nam opet govore da je artiljerijskim bombardovanjem teško oštećen grad (a naročito deo oko Dunava), u to vreme stradao od gladi, da je bio opasan strogim kontrolama na svakom ulaznom putu, i da se bez pretresanja nije u njega moglo ući, ali ni izaći, te da se u to vreme streljalo za svaki pokušaj šverca, naročito soli ili bakarnih posuda. U Srbiji je tokom austrougarske okupacije kao pismo u upotrebi bila latinica, koja je bila na svakom ćošku na javnim zgradama, što je veoma uočljivo na malom broju fotografija iz tog perioda... U okupaciji su se vojske razlikovale – nisu bile ideološki razdražene kao u Drugom ratu, i – po svedočenju kojeg se lično sećam – nemački vojnici su bili rezervisani i relativno korektni prema civilnom stanovništvu, dok je austrougarska vojska bila na mnogo gorem glasu...
NEKI DRUGI NEMCI: U Drugom ratu u grad, pa i na reku, došli su neki drugi Nemci, sa kojima se nije moglo razgovarati – pa ipak se jedan izdvojio u porodičnim sećanjima. Po priči koju niko nije imao razloga da izmisli, jedan od oficira koji su upravljali rečnom policijom (wasser polizei), po imenu Tisen, redovno je dolazio u posetu alasima u Ribarsko gazdinstvo na obali kod tadašnjeg Đačkog kupatila (danas bazen "Milan Gale Muškatirović", pre toga "25. maj"). Imao je običaj da tu ruča, a potom popriča o stanju na obali sa alasima, što nije ništa bilo neobično za policajca, sve dok jednom nije uvijeno signalizirao kako se sprema neka racija, rečima: "gospodine Bogdanoviću, ne bih večeras spavao kući, da sam na vašem mestu – lepa je noć, izađite negde". Ribari su potom navikli na ovakve informacije od Tisena, već su znali da onda treba prvo skloniti sebe, ali i sve ono što ne treba tu da se nađe – s obzirom da su neki, uključujući pradedu Dragoljuba Bogdanovića, krili Jevreje, ili prevozili preko reke pripadnike oslobodilačkog pokreta, bilo je jasno šta takva pravovremena informacija znači. Isti oficir pomagao je zajednici preko potrebnim dozvolama i mnogobrojnim papirima koji su omogućavali ulov ribe na ušću Save u Dunav, što je tad bila razmeđa Nemačke, Srbije i Hrvatske. Ti papiri su značili život za mnogo ribarskih porodica, ali i Beograđana, koji su u ono vreme imali i te kako uobičajenu naviku da jedu rečnu ribu, posebno oni malo slabijeg imovnog stanja, a u ratna vremena su to bili skoro svi.
Rat kakav je, prevrtljiv, pa se brzo sve preokrenulo, i na kraju su se Rusi i partizani našli na reci u oslobađajućem talasu što je prešao preko Beograda u jesen 1944. Pomenuti Tisen se u ključnim oktobarskim momentima odmetnuo od vojske i došao kod svojih ribara, koji su ga kao dokazanog prijatelja sakrili i čuvali oko dve sedmice. Potom se nemački policijski oficir sam predao narodnim vlastima koje su počele da se konsoliduju i ne primenjuju olako pravdu pobednika. Na kraju je odslužio svoje u zatvoru kao ratni zarobljenik, ribari su svedočili njemu u prilog, pa se sredinom pedesetih vratio srećno kući, u rodni Esen, odakle je alasima poslao pismo (ili je to bila razglednica) zahvalnosti.
KAUBOJI REČNIH TOKOVA: Beogradska alaska zajednica je između dva rata stekla poziciju u društvu koja je podrazumevala da se kao esnaf tretira na najvišem nivou, da budu konsultovana od strane beogradskih vlasti za sve stvari koje su se ticale uređenja odnosa na vodama, da snabdevaju dvor ribom, da izdaju majstorska pisma i primaju u esnaf. I u najbogatijim porodicama rečna riba je znala da se nađe na trpezi mimo postova, a slava Ribarske zadruge bila je događaj na kog su dolazili lokalni političari željni vidljivosti.
Stisnuta na malom prostoru Dorćola i Jalije, ova autentično multikulturna zajednica živela je u skladu sa zahtevima koje nalaže priroda. U svako doba dana bilo je nečeg da se radi oko čamaca i vode, a saznanja o životnim ciklusima različitih riba prenosila su se kao najveća naučna saznanja. Praćenje prirode i njenih promena bilo je uslov za opstanak, pa se podrazumevalo da se nacionalnost i poreklo pojedinih ribara nisu doživljavali kao presudno bitna informacija – naročito kad se izlazi noću na Dunav, ili ako se prati ponašanje ribe, ili ako se plete mreža, ili ako treba preneti ulov na pijacu, pripremiti ga i prodati ga građanima, da bi se zaradilo za dalje. Ova znanja bila su starija od bilo kog naroda ili etničke grupe i bila su, sama po sebi, opšte dobro, a saradnja na reci bila je jedini zakon koji je važio za sve.
Ovi kauboji rečnih tokova, naši mali Korto Maltežani raznih nacionalnosti, ali istog poverenja u veliku dunavsku vodu, špartali su njenim tokom gore-dole i znali sve i svakog na njoj. Zato su sve vlasti htele da imaju razumevanje sa tom zajednicom koja je živela u snažnom dosluhu sa prirodom, pa su pre Prvog i između dva rata alasi imali svoje tako posebno, uvaženo mesto u građanskom Beogradu. O tome govore Mika Alas u svojim sećanjima, o tome govori obitavanje Đorđa Karađorđevića među ribarima na Dunavu. O tome jednako govore pozivi najuglednijim alasima na dvorske slavske balove, kao i osnivanje posebnog odeljenje za ribarstvo u Ministarstvu poljoprivrede u kome je uvek bilo predstavnika zajednice, ali i mnogobrojni recepti za pripremu rečne ribe, od koje ćete neke naći u izuzetnoj monografiji što prati izložbu "Dunavski alasi" (izdanje je sa uspehom sastavila Dušica Bojić, uz mog brata Dejana Ambrozića i ostale članove porodice).
DUNAVSKE SUDBINE: Verovatno su u posleratnom periodu zato beogradski alasi plaćali mnogostruki danak – sa jedne strane neizbežna modernizacija donela je u reku sve moguće proizvode teške industrije, pa su iz nje potpuno nestale neke vrste riba, rakovi i školjke, koji žive samo u čistoj vodi, kakva je ona bila pre Drugog rata. Sa druge strane, ekspresna kolektivizacija je donela i neodgovornost za imovinu, pa se od imetka Ribarske zadruge razvuklo sve što se moglo razvući. Sa treće strane, stalan život na reci činio je alase nedostižnim i neuhvatljivim bićima za sve one koji su zamišljali da se život može kontrolisati, i slutimo da su se neke sile trudile da poseku ekonomske korene te zajednice, samo da se ne bi otrgla u potpunosti sistemu nadgledanja svega, koji se upravo gradio. Velika beogradska dunavska ribarska zajednica, pravi naslednik duge tradicije ribarenja na ovom mestu, bila je predviđena da propadne, jer se nije mogla uklopiti u svet u kome je kontrola bila jedina reč sa težinom.
Za ljude koji su stalno živeli napolju i koji su pod nogama više imali nemirnu reku nego čvrsto tlo, sloboda čoveku pripada rođenjem, a za dostojanstvo se bori svaki dan. Za one koji su na reku tad došli sa strane, sloboda je pripadala onome kome je oni daju, a dostojanstvo nikome. Samo se po sebi razume, da ih je postojanje nečega kao što je slobodna ribarska zajednica moglo samo vređati.
DORĆOLSKE SUDBINE: Konačno, Dorćol sa svojim hroničnim siromaštvom koje je tako efikasno zbližavalo ljude, kao pozadina i pratilac svih zbivanja na reci, imao je i još uvek ima sudbinu koja je za ostatak Beograda primer upornog opstajanja. Na ovoj izložbi po prvi put imamo priliku da vidimo fotografije koje su nastale pre rušenja dobrog dela njegovog starog tkiva, uglavnom tokom 1979. U konceptualnoj akciji, sa bratom sam pratio našeg oca od ćoška do ćoška svih ulica na Dorćolu, fotografišući na sve četiri strane, pokušavajući da sačuvamo ono za šta smo znali da nestaje na naše oči, bez želje gradskih zvaničnika da sačuvaju makar kakvu uspomenu na naš kraj. Te slike su po prvi put u celini objavljene u monografiji izložbe, i predstavljaju poslednji trag čitavih nestalih kvartova.
Bolje nismo ni mogli očekivati, jer je građevinsko zemljište tako blizu centra samo po sebi moralo biti primamljiv cilj za izgradnju solitera, čak i na vodoplavnom području. U to doba, Dorćol je još bio uvek na lošem glasu, često smatran ružnim i prljavim, daleko od današnjeg lažnog fancy šmeka koji ga prati – no stvar se drastično okrenula posle izgradnje novih naselja po njegovim obodima, kao i posle knjige Svetlane Velmar Janković, čija je romantična mističnost bez veze sa pravim Dorćolom, tako lepo najavila nacionalni romantizam srpskih osamdesetih. Potom su dilerske devedesete dovele do otvaranja serije kafića kao baza za razne posliće, duž do tad spokojem prožete Strahinića Bana, a tako blizu Francuske ulice i Bajlonijeve pijace, gde su se transakcije odvijale. Što se sve na kraju završilo rapidnim povećanjem cene stambenih kvadrata na Dorćolu, u čemu prosto mora biti neke veze sa nacionalnim romantizmom...
NEZABORAV: Priča o beogradskim alasima i njihovom nestanku istovremeno je i priča o nestanku građanskog Beograda, koji je između dva svetska rada tako žudno jurio ka modernizaciji i prosvećenijem razmišljanju, na jedan drugačiji način od onog koji nam se kasnije desio. Sav potencijal, lepota i moguće dileme jedne drugačije modernizacije Srbije, postaju opipljivi i jasno vidljivi tek kad zavirite u domove ljudi koji su je sanjali, slali decu u bolje škole, pravili vrlo praktične planove za sutra.
Pravo pitanje je zašto je jedan svet morao da nestane, i postoje mnoge teorije šta je konačno dovelo do njegovog kraja – svaka priča je drugačija, pa recimo, uprkos pokušaju pred sam Drugi rat, beogradski alasi nisu uspeli da organizuju ribnjake, koji bi im obezbedili o poslovno planiranje tokom cele godine, usled spleta nepovoljnih okolnosti vezanih za isušivanje područja sa druge strane reke, ka današnjoj Borči i Pančevu. Okolnosti su uopšte postajale nepovoljne za lovce i zanatlije u svetu koji se sve više zasnivao na serijskoj proizvodnji i političkoj kontroli.
A možda sve to i nema neke veze, možda je reka jednostavno morala da odnese sa sobom jednu zajednicu, jer je naprosto došlo vreme za još jednu veliku promenu na obali Dunava.

11.2.14.

IFLA INTERNATIONAL STUDENT LANDSCAPE ARCHITECTURE DESIGN COMPETITION

IFLA INTERNATIONAL STUDENT LANDSCAPE ARCHITECTURE DESIGN COMPETITION – (Updated version)

The 51st IFLA World Congress 2014 International Student Competition to be celebrated in the City of Buenos Aires, Argentina, is sponsored by the International Federation of Landscape Architects (IFLA) and organized by the Argentine Center of Landscape Architects (CAAP). The IFLA International Student Landscape Architecture Design Competition is part of the Congress, and it promotes and encourages the evolution of the profession of landscape architecture through education.
ORGANIZING COMMITEE
Chair: Prof. Arch. EDP Vilma Budovski
Members: Prof. Arch. Martha Marengo de Tapia and Arch. EPP Virginia L. Laboranti.
AIM OF THE COMPETITION
The competition aim is to promote a reflection on the importance of “thinking and action on landscape” as a conceptual and operative tool to guide the deep and global transformations in their changes. The intention is to reconnect places to the geographic, social and cultural context that contains them, and to recover the essence of their identity and values.
It is intended that students investigate the dynamic process of landscapes in their different complexities (ethical, aesthetic, functional, ecological, socio- cultural, historic-patrimonial, economic-productive, etc.) redefining and identifying new and old spaces, applying innovative and sustainable technologies, generating formal and environmental certainties; and humanizing the places and their landscape.
THEME: URBAN LANDSCAPES IN EMERGENCY – Creating a landscape of places
The competition challenges students to explore urban landscapes: abandoned, obsolete and degraded landscapes; landscapes hurt by aggressive anthropic actions to nature and to the culture of the territory, landscapes substituted by new proposals and originated by needs, which may not have always kept the environmental balance.
They should propose new ideas sustained by “reflective thought” that will try to solve the unsustainable problems of urban landscapes in emergency; and the “action” using the most appropriate techniques to improve the management and building of a landscape of places and of new spaces of urban sustainability.
PLACE AND SCALE
Students may select the context and site of the project. The suggested work scale is established in a range of 2 has (20.000 m2) to 10 has (100.000 m2).
Proposals must show a reflexive and innovative approach, giving value to the identity of the designed place and choosing a strategy for the project execution.
TYPE OF COMPETITION
This is an ideas competition and will consist of one round of submissions. Proposals by the participants should assume publication and exhibition in both digital and printed media.
PARTICIPANTS
The competition is open to all students of landscape architecture and allied disciplines (where a country or university does not include a program specifically identified as Landscape Architecture). Both individual and group submissions will be accepted, and each student or group is allowed only one entry. Broad interdisciplinary submissions are also welcomed; however the design must still focus on the configuration of the landscape and must have at least one Landscape Architecture student in the group. The number of members in each participating group shall not exceed four (4). Professional collaborators and associates of members of the jury, and their relatives up to a third degree may not enter the competition.

29.12.13.

The Humble Public Bench Becomes Comfortable, Inclusive, and Healthy

The Humble Public Bench Becomes Comfortable, Inclusive, and Healthy

bench1
“People now want to be comfortable when they sit on a bench,” said Erik Prince, ASLA, Stoss Landscape Urbanism, in a session on urban furniture at the2013 ASLA Annual Meeting in Boston. “It’s no longer about making benches uncomfortable for vagrants and the homeless.” In a tour of the humble public bench’s past — and its potential future — Prince, along with Jane Hutton, assistant professor of landscape architecture, Harvard University, and architect Robyne Kassen, Urban Movement Design, explained how a shift in public furniture design may reflect broader societal changes and could be leading us towards healthier, more inclusive public spaces.
Prince said some contemporary benches, like the one Stoss just hand-designed and fabricated for The Plaza at Harvard University, provide a “new organization of social space” (see image above). These “more ergonomic” benches allow for “multiple functions, like stretching, playing, and lounging.” These new functions are only made possible through a revolution in design practices, like 3D modeling and fabrication. Some of these new benches are designed to be inherently flexible, with “changeable forms” that can create a “new sense of community.”
bench4
The History of Public Furniture
Hutton said the many types of benches throughout history have offered unique ways of sitting and interacting with the surrounding environment. “Different materials and inclines generate different social realities.” Benches can either be “solitary or social, exclusive or inclusive.” While they are often “invisible in the landscape,” public benches are actually central to our appreciation of landscapes, as they “organize the scope and our scoping strategy.”
In the 14th century, Tuscan civic benches were built into plazas, enabling small public spaces to form for “theatrical or tribunal purposes.” These benches helped “convey the sense of civic action and stimulated popular use.” They were about half a meter wide, so you couldn’t sleep on them.
In the 18th and 19th centuries, communities started creating the “rustic twig bench,” which reflected a “transcendental, natural philosophy.” As an example, “crude” benches in Central Park, NYC, worked with a “pastoral ideology.”
woodenbench
In the 19th and 20th centuries, garden chairs started to be mass produced. Carved wood chairs, which were never comfortable, were now made out of iron, with “intricate plant and animal motifs.” Hutton said these were “very uncomfortable,” largely because they were meant to be “show seats when not occupied.”
In the 1860s, the first comfortable, mass-produced, iron garden chair was created, along with a low-cost folding chair, which was iconic in the military arena and also featured prominently among colonizers in Africa and Asia. These light-weight garden or foldable chairs were soon available for rent in public parks. In the gardens of Versailles, there was a garden chair with a fold-able back.
The Central Park settee, one of the first designed, stationary public benches, was made with a mix of iron handles with wood slats. “It was just under relaxing,” Hutton added. From then, there was a proliferation of “benches in street furniture.” None were particularly comfortable because then the thought was “you should hold your own posture, not rely on the chair.”
centralpark
In the 20th century, there were experiments about the human figure and ideal reclining positions. Furniture studios examined “free-form ergonomics,” exploring how a mix of “rigid and contoured” cement and fiberglass could be created to create an ideal form. This era led to some of the “iconic chaise lounges” that populated Garrett Eckbo’s “modern landscapes for living.” Marcel Breuer created his famous lounge recliner. Later, Panton explored the use of plastics. “These were for play and pleasure.”
panton
For a period of time, public benches were purposefully made uncomfortable in order to deter unwanted elements. “They were defensive or deterrent furnishings.” But today, Hutton said, the shift is towards more comfortable and relaxing public furniture, which even enable “splaying in public,” a posture once only allowed in the “medical or residential spheres.” There’s now a potential for “new positions in public spaces.”
Ergonomic Positions Made Possible by New Technology
With 3D modeling and fabrication, new possibilities like Stoss’ benches for Harvard are now possible. The bench, Prince said, has “numerable, inter-changeable seating positions,” which were mapped out using the software program Rhino, with a Grasshopper add-on. “We use parametric modeling tools.”
bench2
There are 17 benches, made up of 7 types, each with similar ergonomically-sound geometries. Some have high backs, some have low. Some are upright, while others are low-to-the ground. Prince said Stoss “applied rules to the types.”
bench3
Each bench type was created as a 1-to-1 prototype to “incredible precision” using advanced fabrication technologies. Getting all the joints to meet properly required an incredible attention to detail.
bench5
The wood used was found in one of Harvard’s depots. Leftover from a new Renzo Piano-designed building, the “temple-grade cedar wood” was Alaskan first-growth forest wood. While he said they would never usually use wood like this, it was local sourcing of reusable materials in this instance.
The Bench That Boosts Your Health
Robyne Kassen, an architect and yoga instructor, said a bench or chair changes your body as you sit in it. She said we are “constantly becoming our bodies,” so a chair or bench has significant impact.
Sitting at a computer all day long — and not getting up to move around — is the health equivalent to smoking a pack of cigarettes a day. Spending all that time in one position is particularly dangerous, given we are “always training our bodies and they are becoming. We are the filters through which we experience the world.”
Our nervous system — a key part of how our bodies experience the world — is also taxed all day long. Blinking, loud signage affects our nervous systems. Too much stress from the built environment can damage our sympathetic systems’ flight or fight response. Our para-sympathetic system, which enables relax and release, can then get out of balance, causing illnesses.
To maintain health and well-being, “we must nourish our para-sympathetic system,” which she said involves sitting at your “zero point” for a period of time during the day.
To enable the public to reach their zero point more often, Kassen and her team created Unire/Unite, an installation in a plaza near the new MAXXI Museum in Rome. The plaza’s benches are made of wood frames covered in “concrete canvas,” a special material that has concrete on the inside and canvas on the outside. The material was invented to help with water conveyance in infrastructure projects.
maxxi
The installation features an “infinity system,” which enables visitors to take on a variety of body positions and do yoga-inspired exercises meant to “activate, strengthen, cleanse, and balance the mind and body.” Here’s Kassen’s zero point:
zeropoint
The plaza was purposefully designed to be accessible to everyone, with pathways of recycled rubber and low access points that enable even visitors in a wheelchair to transfer to the edge of the benches. “This landscape, play, park, space enables 66 different positions,” said Kassen.
yoga
In contrast with the 14th-century Tuscan plaza-bench or the purposefully-uncomfortable iron garden chair, these zero-point-inducing benches clearly reflect today’s obsessions with comfort, technology, health and well-being.

28.11.13.

STUDENT PROJECT | Natural Water as Cultural Water | Zhicheng Xu

STUDENT PROJECT | Natural Water as Cultural Water | Zhicheng Xu

7
Time, space and culture have tremendous impacts on landscape. The power of them is so impressive that people would be amazed by things they can do to nature. In the meantime, it raises the question, in the field of contemporary landscape architecture, what is the balancing point between culture and nature? What gives a place its identity? How can we provide programs that fulfil pubic desires with minimum disturbance to existing natural system?
3
Even further, I wonder if it is possible to use public infrastructure as an opportunity to solve these questions and restore the original ecological integrity. The project seeks to find the balancing point between culture and nature along the Wabash River in Lafayette, Indiana, which is currently underappreciated because of
1. Flooding
2. Vacancy
3. Isolation
4. Limited Programs
5. Lack of Understanding (Resident don’t know the cultural background of the river)
6. Disturbed Ecology
1
The History
The natural and cultural developing timeline of Lafayette can be condensed into four words: Wetland, Indian, Industrial, and Agricultural. In 1700’s, this region was inhabited by native people and was mostly wetland. In 1811, the Battle of Tippecanoe took place. In 1825, City of Lafayette was founded by William Digby as an important station for water transportation. After that, the city embraced industrial development and constructed the Wabash and Erie Canal in the 1840’s. Today, Lafayette, a city built on river, has developed as a diversified community, with manufacturing, merchandising, education and agricultural production all contributing their share.
The Design
The general design of this project focused on the relationship between culture and nature. By studying reports about people’s view of the river, local geographic and demographic information, the concept of “cultural landscape serves as sustainable storm water management infrastructure” was formed. The inspiration of the design comes from the city’s history – the transportation tool Native Americans originally used on the river, and the main agricultural product of the city: corn. The morphological structure of the canoe and the matrix of the corn seed was taken, hybridized and re-conceptualized into revelatory shapes to create positive and negative landforms. It reroutes and collects water and serves as a buffer between the river and the city during flooding seasons. The plan provides a refuge for wetland plant and animal species. It also creates a platform for water related recreational actives. In this way, people have the opportunity to change their perspective about the river. The city of Lafayette will have its new cultural identity.
5
6
4
The project seeks to find the balancing point between culture and nature along the Wabash River in Lafayette, Indiana, which is currently under appreciated because of flooding, vacancy and disconnection. The design solution is an embodiment of cultural representation and technology of stormwater management in order to achieve ecological and social resilience. With potential for spontaneous use and dynamic programming, the site can transform into a sustainable infrastructure with a cultural identity that provides active waterfront experience.
2
STUDENT PROJECT | Natural Water as Cultural Water | Zhicheng Xu 
Designer: Zhicheng Xu
School: Purdue University
Project Title: Natural Water as Cultural Water / A 30 Year Plan for Wabash River Corridor in Lafayette Project Location (City & State): Lafayette & West Lafayette, IN
Additional Project Credits: David Barbarash, Robert Sovinski, Drew Stangel, Taro Cai, Tippecanoe County Gis, United States Census Bureau, Stats Indiana, Wabash River Enhancement Corporation
2013 ASLA Student Awards
Award of Excellence
Analysis and Planning Category

9.6.13.

RADOVI STUDENATA FUD-a u okviru 5. Salona pejzazne arhitekture

Radovi studenata Fakulteta za umetnost i dizajn biće izloženi u okviru 5. Salona pejzažne arhitekture

 

Četiri studenta sa završne godine Fakulteta za umetnost i dizajn, sa odseka za Dizajn enterijera izložiće svoje radove na 5. Međunarodnom Salonu pejzažne arhitekture. Prijavlјeno je 32 studentska rada iz inostranstva, kao i sa velikog broja fakulteta iz Srbije



 Zorana Vukelić, izlaže jedan rad pod nazivom Atrijum Centra za botaniku, rađen na predmetu Pejzažna arhitektura

Milica Kandić će izložiti svoja dva rada. Jedan rad je rađen na predmetu pejzažna arhitektura (Park olimpijskih igara), a drugi na predmetu dizajn nameštaja (Ulični mobilijar)



 Sanja Đurković, predstaviće jedan rad, rađen na predmetu pejzažna arhitektura (Sfera pavilјon). Ovaj projekat objavlјen je i na sajtu Američkog udruženja pejzažnih arhitekata, u okviru rada Landscape architecture in Serbia i izložen je na DLA izložbi i konferenciji u Nemačkoj.


 Ivana Rončević, predstaviće svoj koncept za Astro park Projekat, realizovan na predmetu pejzažna arhitektura
 

ELASA Annual Meeting 2013

THE COASTLINE IS COMING!

The ELASA Annual Meeting will be held in the UK for 2 weeks commencing on the 26th July and starting with the Landscape Institute Summer Conference in London. More details and a full programme are due to be released on this shortly and early signs are that it is shaping up to be a very interesting few days with a range of speakers and events across a handful of Central London venues; watch this space for further announcements.
The ELASA group will then depart London on the Sunday 28th July where we will start our adventure touring the coastline of the UK.
Our website is now fully up and running and you can apply HERE now!
We are looking forward to this summer and can’t wait to see the new and old faces of ELASA.
Best wishes
The UK Organizing Committee


The rout

footer_logo Logo-StudentConferenceLow-Res_001

30.5.13.

VISE GEOGRAFIJE, A MANJE ARHITEKTURE- FAKULTET ZA UMETNOST I DIZAJN



VIŠE GEOGRAFIJE, A MANJE ARHITEKTURE



Naziv je predavanja koje će održati istaknuti španski arhitekta, prof.  Hajme Alevarez Santana (Jaime Alvaréz Santana). Predavanje će se održati na Fakultetu za umetnost i dizajn Megatrend univerziteta, 5. juna 2013. godine sa početkom u 19h u sali 5 (mali amfiteatar), Bulevar umetnosti br. 29.
Profesor Hajme Alvarez će nam govoriti o projektu Rio Madrid, jednom od najboljih izvedenih projekata u Evropi u poslednjih par decenija. Zahvaljujući ovom projektu grad Madrid konačno je vraćen na reku Manzanares. Više od 1200000 m2 čini park, 68.000 m2 su izgrađeni objekti u šta spadaju: sportski objekti, izložbeni, umetnički paviljoni, kulturne platforme, urbana plaža, 13 ukrasnih fontana, 17 dečijih igrališta, kiosci, kafići i više od 33500 zasađenih stabala.
Alvarez, pored rada na Univerzitetu CEU San Pablo (Universidad CEU San Pablo ) je i jedan od glavnih projektanata u renomiranom arhitektonskom preduzeću Burgos & Garrido Arquitectos Asociados, sa sedištem u Madridu. On je takođe i jedan od glavnih projektanata  Projekta Madrid Rio.
Sledećeg dana, 6. juna 2013. godine, gospodin Alvarez će održati predavanje Building an artificial landscape u Skupštini grada Beograda, u svečanoj sali, sa početkom u 19 časova u organizaciji Udruženja Pejzažnih Arhitekata Srbije i Srpske Akademije Nauka i Umetnosti.